the Sisters of the hospice

In het Jacobshospice werken zestig vrijwilligers – voornamelijk vrouwen – om het de gastbewoners, die komen sterven, zo goed mogelijk naar de zin te maken. Veel vrouwen kiezen er na hun pensioen voor om zich op deze wijze nuttig te maken. Dit werk geeft ’een rijk gevoel’, zegt de 75-jarige Gré van der Tuin. Liefdeszusters noemde gastbewoner John hen.

TROUW 13 mei 2008

’Iemand zien sterven went nooit. Ieder gaat op zijn eigen wijze. De een zegt: ik wil niet meer, de ander is nog lang niet klaar met het leven. Dan is het vreselijk om te moeten loslaten.”

Gré van der Tuin (75) is vrijwilligster in het Haagse Jacobshospice. Sinds twaalfenhalf jaar begeleidt ze mensen die in het hospice komen sterven, meestal binnen drie maanden. Ze helpt de verpleegkundigen met het wassen en verschonen van de gastbewoners, brengt koffie of thee, maakt een praatje en neemt ze mee naar buiten als dat nog kan.

Ze begon met het werk toen ze in de vut ging. „Ik was nog reuze actief en ging een heleboel leuke dingen doen. Daartegenover wilde ik ook iets zinnigs doen. In een wijkkrantje las ik dat er vrijwilligsters voor de terminale thuiszorg werden gezocht. Het leek me boeiend om mensen in hun laatste levensfase bij te kunnen staan. Ik had geen idee waar ik aan begon. Ik had altijd een kantoorbaan gehad. Maar na een aantal cursussen groeide ik erin en ontdekte ik wat een rijk gevoel het geeft om dit werk te kunnen doen.”

„Het liefst help ik de mensen aan het bed, het wassen en verschonen. Door deze persoonlijke verzorging schep je een vertrouwensband. Natuurlijk, binnen drie maanden volgt het afscheid. Daarom moet je ook een zekere afstand houden. Dat is moeilijk, dat moet je leren.”

„We proberen het sterven zo rustig mogelijk te laten gebeuren. Als het gaat gebeuren, zorgen we dat de familie er is. Als er geen familie is, nemen wij die taak over. Ik voel me door dit werk niet beter voorbereid op de dood. Wel leef ik bewuster en sta er meer bij stil dat je iets van het leven moet maken. Ik realiseer me ook hoe bijzonder het is dat ik nog sterk en gezond ben. Er gaat wel eens een schietgebedje naar boven: ’Dank u Heer, dat ik nog niet hoef’.”

Daimon Xanthopoulos maakte in het Jacobshospice foto’s van het werk van vrijwilligers in het kader van een langlopend project over actieve ouderen.